abonneer nu
dossiers
Heel Hoogeveen bakt wordt op 16 april 2016 gehouden in de Tamboerpassage...
Hoogeveen en het Comité Actie voor Bethesda maakt zich grote zorgen ove...
De 49-jarige Marcel Hoogerbrugge werd woensdag 20 december 2017 in zijn ...
De Cascaderun is de jaarlijkse hardloopwedstrijd in Hoogeveen.
Maandaggevoel: Henriëtte Meppelink

Betutteling

Door Henriette Meppelink op maandag 12 februari 2018 17:00
  • ignore touch

    © Kakisky

mail pinterest

Het mag dan wel 26 jaar geleden zijn, ik kan het me nog zo voor de geest halen. Ik zat in groep 1 bij juf Dia en elke dag zwaaide ik samen met mijn klasgenoten minutenlang naar onze ouders. We hingen onze tas op, knuffelden uitgebreid en stonden vervolgens ook allemaal voor het raam van het klaslokaal, uitgebreid te wuiven.

Mijn moeder bracht me altijd naar school en ik was, en dat ben ik nog steeds, zo ongelofelijk trots. Daar liep ze, al zwaaiend, met haar prachtige lange zwarte haar. 30 jaar was ze toen, net zo oud als ik nu ben. Dat zwaaien is me altijd bijgebleven. Het hoorde er gewoon bij.

Toen ik de eerste aflevering van De Luizenmoeder zag, was het een van de eerste dingen waar ik aan moest denken. Niet zwaaien? Geen afscheid nemen? Kom op zeg! Het was natuurlijk komisch geweest, wanneer het er in het echt niet zo aan toe zou gaan. Maar het tegendeel is juist waar. Een vriendin kreeg vorige week ook al een briefje van school mee. Zwaaien naar haar dochter werd ook daar niet meer toegestaan. Man, man. Waar zijn we mee bezig?

Traktaties

En wat dacht je van trakteren op school. Vroeger gingen we altijd met schalen vol met snoep (ja, vol met suiker!) de klassen rond. Ook juffen en meester kregen een dikke plak cake of een lekkere gevulde koek (vol met calorieën!), maar was er iemand die weigerde? Nee. Tegenwoordig moet het allemaal gezond zijn en blijkbaar is op veel scholen een klein snoepje al niet meer toegestaan.

We zeggen altijd dat dingen vroeger beter waren, maar waarschijnlijk hebben we dat aan onszelf te danken. Minder regeltjes, meer plezier en een snoepje meer of minder? Dat maakte niet uit. ADHD? Nog nooit van gehoord. Nu mankeert elk kind zo ongeveer wat. Over hokjesdenken gesproken.

Het is aan de ene kant logisch dat de Luizenmoeder zo’n succes is. De serie slaat op vele punten de spijker op z’n kop. Maar aan de andere kant is het natuurlijk in en in triest. Want het is exact hoe onze samenleving er nu uit ziet. En daar werken we allemaal, stuk voor stuk aan mee.

Laten we het zien als soort van spiegel en de kinderen misschien iets vrijer opvoeden, iets minder betuttelend, met iets minder regels. Want ik weet zeker, zonder die betutteling, een stuk minder rugzakjes. 

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.