abonneer nu
 
...
dossiers
In Luchtpost vertelt Gerrit Boxem elke week een bijzonder luchtvaartverh...
Vind hier alle artikelen over de Open Bedrijvendag in Hoogeveen.
Elke week reikt de Hoogeveensche Courant een Taart van de Week uit. De t...
Zes provincies en ruim honderd gemeenten verkopen in 2014 Attero aan inv...
...
...
Maandaggevoel: Leonora de vries

'Undercover' in Refaja

Door Leonora de Vries op maandag 16 april 2018 18:00
  • ignore touch

    © NDC

  • ignore touch

    © NDC

mail pinterest

Twee zusters rijden mijn bed naar de voorbereidingsruimte van de OK. Gehuld in een zachtblauw operatiehemd en mijn vlecht weggemoffeld onder een groen kapje kijk ik nieuwsgierig om me heen. Een operatie hoe klein ook, het blijft spannend.

Efficiënt

In een soort van luchtsluis word ik ontvangen door Nico. Een Rotterdammer met -wat uiterlijk betreft- iets van Indonesische roots. Met grapjes stelt hij me gerust. Tot mijn verbazing beland ik in een enorme witte zaal, met vrolijke bloemendetails op de muren. Aan de ene kant worden patiënten OK-klaar gemaakt, aan de andere zijde liggen de mensen die nog moeten bijkomen van hun verdoving. De ruimte is efficient, dat is te zien aan hoe de vele OK-verplegers zich erdoor bewegen. Stickers op mijn borst, een infuus in mijn arm, bloeddruk. Het hele rataplan wordt afgewerkt. Ruim 20 patiënten staan vandaag op de lijst voor de OK van Refaja. ‘Vrijdag, dan is het hier echt druk, dan hebben we er 33 ingeboekt’, vertelt Nico voordat hij naar de luchtsluis snelt om een vrouwelijke collega te helpen met het rijden van het ziekenhuisbed. Iets wat hij steevast doet. Hoffelijk hoor. Ik heb de tijd om het allemaal te observeren.

Toen ik hoorde dat mijn operatie plaats zou vinden in Stadskanaal was ik aanvankelijk behoorlijk geirriteerd. Ruim een jaar geleden brak ik op twee plekken mijn rechterenkel, oftewel mijn kuitbeen en scheenbeen. In Bethesda werd dat keurig gerepareerd met een hoeveelheid chirurgisch metaal. Dat gaat er nu weer uit, want een plaat met een lading schroeven op de buitenkant van je enkel en kuitbeen is niet prettig. Maar ja, per 1 april worden deze operaties niet meer in Hoogeveen verricht, maar in het Refaja in Stadskanaal.

Onpraktisch gelegen

Dus stapte manlief ‘s morgens om 9.00 uur met mij in de auto om om 10.15 uur weer retour te kunnen. Want Stadskanaal ligt hopeloos onpraktisch ten opzichte van Hoogeveen. Ruim vier uur zit hij in de auto, zo’n 260 kilometer. Terwijl Bethesda nog geen 5 kilometer van mijn huis is. Treant denkt dat het goedkoper is, dat centraliseren. Ik geloof er niet in, maar ja, dat doet er nu niet toe. Eenmaal in de OK maakt het allemaal niet meer uit. De anesthesioloog, dit keer een man met een Oost-Europees accent, geeft me een totaal pijnloze ruggenprik terwijl hij uitlegt wat hij doet. En niet veel later zijn dokter Tjeerd Boelstra en een chirurg in opleiding al druk aan het snijden en schroeven.

Perenijsje

Een uurtje later is de klus geklaard en eet ik, met mijn voet in een dik drukverband, een perenijsje op het ‘uitslaapgedeelte’. Weer uurtje later mag ik naar mijn kamertje om de verdoving helemaal uit te laten werken. Op het tafeltje bij mijn bed ligt een zakje met schroeven. De oogst. De deur staat open, dus ik vang wat gesprekken op over de komende reorganisatie. Wie mag blijven, wie moet ergens anders heen? Het houdt de gemoederen bezig. Om 17.15 uur kan ik manlief bellen. Kom mij maar ophalen. Voordat ik dan weer thuis op de bank zit met mijn voet omhoog is het na 19.00 uur. Dat kan sneller zeg maar, maar ik ben verlost. Van 20 gram chirurgisch metaal. 

  • gallerij afbeelding

    © NDC

LAAT EEN BERICHT ACHTER

U moet zijn ingelogd om een bericht te kunnen plaatsen. Log in of registreer je om een reactie te kunnen plaatsen.