abonneer nu
dossiers
Iedereen heeft wel een verhaal. Dat blijkt wel uit de rubriek De buren v...
De 49-jarige Marcel Hoogerbrugge werd woensdag 20 december 2017 in zijn ...
Lees hier alles over de overval op Chinees-Indisch restaurant Lotus op d...
Elke week reikt de Hoogeveensche Courant een Taart van de Week uit. De t...
Maandaggevoel: Jeroen Bottema

Wil de nieuwe Johannes Post opstaan?

Door Jeroen Bottema op Monday 2 July 2018 12:00
  • ignore touch

    De onthulling van de maquette van de woning van Johannes Post onlangs bij museum De Duikelaar. © André Weima

mail pinterest

Dit maandaggevoel is eigenlijk een zaterdaggevoel. Toen ik zaterdag de Volkskrant las werd ik er bepaald niet vrolijker op. Tegenstellingen, tegenstellingen en nog eens tegenstellingen.

Onrust in een klein Amerikaans dorpje omdat daar de woordvoerster van Donald Trump woont en alleen vanwege haar werk uit een restaurant is gezet. Onrust in Rotterdam waar Leefbaar Rotterdam ondanks dat het verreweg de grootste partij is geworden bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen niet in het college is gekomen. Onrust bij presentator Simone Weinans over de zwart/wit tegenstelling.

De tijden zijn anders

Natuurlijk is het logisch dat we tegenwoordig ontust voelen. We zijn verwend door de jaren ‘90 van de vorige eeuw. Tijdens de val van de muur op 9-11-1989 en de aanslagen op de Twin Towers 11-9-2001 hebben we in ongekende weelde van vrede en economische voorspoed geleefd. De tijden zijn anders. Terorisme is een reëele dreiging, we hebben net een zware economische crisis achter de rug en door technologische ontwikkelingen (lees internet en robotica) verandert ons dagelijks leven met al zijn zekerheden in een razendsnel tempo. Logisch dat dit allemaal angst oproept bij mensen. Ik snap dat mensen teruggrijpen op wat zij het beste kennen en zich afzetten tegen het onbekende, maar begrijpen doe ik het niet.

Toch is er hoop

We leven allemaal op deze aarde en zullen het allemaal met elkaar moeten doen. We moeten de spreekwoordelijke taart vergroten. Een gevecht om ons stukje taart te behouden levert alleen maar op dat er straks geen taart meer is. Toch is er hoop. Vorige week was ik bij een bijeenkomst in onderduikersmuseum de Duikelaar in Nieuwlande. Daar waren ook een zoon en dochter van Johannes Post. Een gek gevoel maakte zich van mij meester. Ik stond oog in oog met de kinderen van deze verzetsheld. Ik vroeg aan zijn zoon waarom Post tot zijn verzetsdaden was gekomen. ‘Gewoon, omdat hij vond dat het moest, denk ik’, was het simpele antwoord. De tijd van Post was donkerder dan die van ons, maar soms verlang ik weleens naar een nieuwe Johannes Post. Iemand die opstaat en strijdt voor wat ons verbindt, want dat is nog steeds meer dan dat ons scheidt. Wil de nieuwe Johannes Post opstaan?