abonneer nu
dossiers
De 8-jarige Sharleyne valt op 8 juni 2015 van flat de Arend in Hoogeveen...
Elke week reikt de Hoogeveensche Courant een Taart van de Week uit. De t...
De Cascaderun is de jaarlijkse hardloopwedstrijd in Hoogeveen.
Willeke Dost verdween 26 jaar geleden. In al die jaren is er door politi...
Maandaggevoel: Leonora de vries

Sint Maartenkindjes? Waar?

Door Leonora de Vries op Monday 12 November 2018 18:04
  • ignore touch

    © Schrijverij Lensen

mail pinterest

Maandaggevoel

Met aardig wat kabaal donderen de zakken met bounty-repen in het schap. Het geluid trekt mijn aandacht. Hmmm, lekker. En direct realiseer ik me dat het bijna Sint Maarten is.

Goed excuus voor het kopen van zo’n zak. XL in dit geval. Een smoes in mijn geval, want ook al heb ik ieder jaar lekkers paraat voor eventuele zingende kinderen aan de deur. Het blijft bijna altijd muisstil.

Ik weet nog mijn eerste Sint Maarten. Dat was een jaar of 25 terug. Ik was op bezoek bij een vriend in Hoogeveen toen daar de deurbel ging. Ik vond het maar wat vreemd dat ik mee moest om open te doen. Voor de deur stond een groepje kinderen, een stuk of vijf. Het liedje werd zo snel gezongen dat ik er niets van snapte. In de gang stond al een mand snoep klaar. Die had ik bij binnenkomst zelf gemist. Toen de kinderen, voorzien van zoetigheid weer vertrokken waren, kreeg ik uitleg. Ik kende het feest namelijk helemaal niet. In Brabant, waar mijn wieg heeft gestaan, wordt geen Sint Maarten gevierd. Daar is 11 november de start van het carnaval.

Maar ik ben wel in voor een feestje, zeker voor kinderen, dus de jaren erna was ik altijd op 11 november paraat voor Sint Maarten. Het eerste jaar had ik me uitgeleefd. Complete snoepzakjes gemaakt. Geen kind aan de deur. Ik was er gewoon sneu van. De jaren gingen voorbij, zonder ‘Sint Maartenkinderen’. En jawel hoor, in het jaar dat ik geen extra snoep had ingeslagen ging de deurbel. Gelukkig ben ik een snoepkont, dus is er altijd wel iets in huis. Snel sprokkelde ik wat bij elkaar voor de twee kindjes die ook dit keer vliegensvlug een liedje opdreunen. Inmiddels kende ik het favoriete liedje: Sint, Sint Maarten, de koeien hebben staarten, de meisjes hebben rokjes aan, daar komt Sint Martinus aan. Ik lachte denk ik net zo breed als die kinderen. Ik had ‘Sint Maartenkindjes’. Ze konden nog kiezen ook: rolletjes drop, Mentos en iets van chocoladereepjes. Pfffff, gelukkig maar.

Sindsdien heb ik met Sint Maarten altijd iets van reepjes in huis. Storm loopt het nooit. Want daarna kreeg ik slechts nog eenmaal kinderen aan de deur. Twee keer in ruim 20 jaar. Dit jaar dacht ik: extra kans, maar ook nu is de hele zak Bounties voor mij. Gelukkig ben ik een snoepkont. Wil je er ook een, vanavond kun je nog zingen bij mijn deur.