abonneer nu
dossiers
De 8-jarige Sharleyne valt op 8 juni 2015 van flat de Arend in Hoogeveen...
Elke week reikt de Hoogeveensche Courant een Taart van de Week uit. De t...
Vind hier alle artikelen over de Open Bedrijvendag in Hoogeveen.
Lees hier alles over de overval op Chinees-Indisch restaurant Lotus op d...
Hoogeveen

Oud-Hoogevener Jan Derks verovert de wereld met Chef’Special

Door Henriëtte Meppelink op maandag 9 juli 2018 16:42
  • Oud-Hoogevener Jan Derks verovert de wereld met Chef’Special. © Ben Houdijk

  • Oud-Hoogevener Jan Derks verovert de wereld met Chef’Special. © Ben Houdijk

  • Oud-Hoogevener Jan Derks verovert de wereld met Chef’Special. © Ben Houdijk

pinterestmail

Hoogeveen - De muziek van de Haarlemse band Chef’Special is eigenlijk niet in een hokje te plaatsen. Er klinken funk-, rap-, pop-, rock-, reggae- en zélfs een beetje ska-invloeden in terug. Dat is mede te danken aan oud-Hoogevener en bassist Jan Derks (37), die vanaf de start van de band meespeelt.

De Hoogeveensche Courant sprak hem in cultureel centrum Het Podium, waar de roots van Jan liggen. Wat velen niet weten: een groot deel van het tweede album van de band is er zelfs ontstaan. ‘Het was ontzettend leuk om de mannen hier twee weken mee naar toe te nemen. Dan zien ze ook waar ik vandaan kom.’

Het groene busje met daarop de naam Chef’Special rijdt het parkeerterrein van het Schutsplein op. Met een grote glimlach stapt hij uit. ‘Ik heb de naam van de band er jaren geleden opgeplakt, maar ik overweeg om het er af te halen. Elke keer als ik op de snelweg rij zie ik mensen wijzen en gaan ze naast me rijden, waarschijnlijk om te kijken of zanger Joshua Nolet in de bus zit. Maar ik heb niet zo’n bekend hoofd, hè’, zegt hij lachend. Jan loopt de deur van Het Podium binnen. ‘Zo, dat is lang geleden. De oefenruimtes zijn hier en de trap naar boven is ook niet veranderd. Je wil niet weten hoe vaak ik hier mensen vanaf heb zien vallen, helemaal dronken.’

MEER OVER DIT ONDERWERP

We strijken neer in het theatercafé. ’Ook de bar is nog hetzelfde! Wat leuk om hier weer eens te zijn.’ Jan beleeft een van zijn spaarzame vrije dagen. Zijn ouders wonen nog steeds in Hoogeveen en hij gaat straks een hapje bij ze eten. ‘Ik ben al twee maanden niet meer in Hoogeveen geweest. We hebben het ontzettend druk. We geven per jaar ongeveer vijftig festivaloptredens en we werken aan ons vierde album. Dat vordert al mooi.’ Wonder boven wonder bestaat de band nog steeds uit de vijf mannen die de band ooit begonnen. ‘Hoe dat kan? Waarschijnlijk omdat we alles bespreekbaar maken. Als er wat is zeggen we dat tegen elkaar. Of we bijten gewoon een keer goed op onze tong. Dan denk ik bijvoorbeeld, is het het nou waard om hierover wat te zeggen? Ook blijven we ons realiseren dat we dankbaar mogen zijn om muziek te maken die mensen aanspreekt. We willen energie overbrengen op het publiek, we willen een feestje bouwen. En dat is ieder optreden nog gelukt. Dat komt natuurlijk mede door Joshua. Hij is echt de schakel tussen publiek en band.’

Pianoles

Jan werd geboren in Naarden, verhuisde op zijn derde naar Huizen en belandde toen hij zes was in Hoogeveen. ‘Mijn vader kon hier een baan krijgen. Ik was jong en boos dat we hierheen verhuisden, vooral omdat ik vond dat ze mijn vriendjes hadden afgepakt. Ik heb bij wijze van twee weken lang steentjes in het water gegooid en realiseerde me toen dat ik het hier eigenlijk ook hartstikke leuk vond.’ Jan ging naar ’t Kofschip in de Weide. Er stond een piano bij Jan thuis en hij was altijd op dat ding het hengsten, dus kreeg hij pianoles. ‘De lessen lagen me niet zo. Vlak voor de les vroeg ik mijn moeder of ze het stuk dat we moesten leren even wilde voorspelen. Op die manier kon ik het onthouden, want noten lezen vond ik maar helemaal niks. Op een gegeven moment ben ik ermee gestopt, het voelde echt als huiswerk doen.’

De kiem om in een band te spelen werd gelegd toen hij Queen hoorde op televisie. ‘Wat zijn die aan het doen! Wat gaaf! Op dat moment wist ik het zeker: ik wilde gitaar spelen.’ Zijn ouders waren bang dat het een bevlieging was, maar al snel bleek dat hij het echt leuk vond. ‘Ze hebben me altijd ontzettend gesteund. Ik begon met klassieke gitaar en vond het geweldig.’ Op het Menso Alting College (nu het Roelof van Echten College red.) ontstonden destijds veel bandjes. ‘Er waren talentenjachten, maar er was een schaarste aan bassisten. Toen kreeg ik tijdens muziekles een basgitaar in handen. Ik volgde les bij Ed Wenning, die mij, maar ook heel veel anderen, veel heeft geleerd. Wat een goede leraar. Hij gaf me een basgitaar en ik raakte een snaar aan en het voelde…. Ja, hoe moet ik dat omschrijven? Machtig. Met dit instrument kon ik echt een punt maken. Je bepaalt veel meer met dat instrument dan je in eerste instantie denkt.’

De bassist was geboren en de bandjes lagen voor het oprapen. ‘ik heb ontzettend veel gedaan. Zo begon ik een rock ’n roll band: The Hilton Cigars. Of dat goed was weet ik niet. Misschien was het wel ontzettend lelijk, niet om aan te horen. Maar dat maakt niets uit. Je deelt met mensen heel veel plezier en ervaringen. Muziek maken was een onderdeel van het uitgaansleven in Hoogeveen. We hebben in Het Podium ontzettend veel gespeeld, maar ook in café De Lijst.’ Ook vond Jan hiphop goed. ‘Toen ik Urban Dance Squad had gehoord, wilde ik die richting op. We stelden de band Matchet feat UCS (United Chronic Smokers) samen, speelden veel in Het Podium en ik kan me een avond nog goed voor de geest halen. Er stonden op een gegeven moment wel 18 rappers op de bühne die op een akkoord wel een halfuur lang aan het freestylen waren in de microfoon. Wij hadden de grootste lol, maar de toenmalige programmeur Bert schopte ons van het podium af. Hij vond het mooi geweest.’

Evert Aalten

In Meppel leerde Jan een andere muzikant kennen: toetsenist Evert Aalten, met wie hij later het conservatorium in rolde. Ook met hem speelde Jan veel samen. ‘Ik ging er vaak heen en ‘Meppel’ kwam ook wel eens hier natuurlijk.’ En in Hoogeveen ging het muziek maken ook door. ‘Ik heb ook nog gitaar gespeeld in hardcoreband No Denial. Ik bakte er niet zoveel van, maar deed gewoon alsof’, vertelt hij met een knipoog. ‘Het waren straight edgers. Geen drank, geen drugs, geen vrije seks en geen dierlijke producten. Ik paste daar niet echt tussen met mijn rokerij en het bier drinken, maar we konden goed met elkaar. Ik had veel respect voor hun levenswijze, maar kon het zelf niet. Een wonder dat ze me accepteerden. En opnieuw speelden we veel in Het Podium. Deze plek is heel belangrijk voor me geweest. We konden hier altijd terecht. Soms kwamen er maar drie mensen op een optreden af, maar dat maakte niks uit.’

Dat in Hoogeveen ontzettend goede muziek werd gemaakt, daar kwam Jan langzamerhand achter. ‘Wat dacht je van de mensen uit onder andere Indonesië, de Molukken en Java? Die mensen kunnen spelen joh! Daar val je echt van van je stoel. In die culturen wordt muziek serieus genomen en dat hoor en zie je erin terug. Dat niveau ga ik nooit halen, denk ik altijd nog als ik die mensen zie spelen.’ Hoogeveen stond volgens Jan bol van de muzikanten. ‘En het mooie was: alles en iedereen kon met elkaar. Alles mengde en daardoor kreeg je heel gevarieerde muziek. Dat gegeven heeft me in mijn verdere loopbaan weer ontzettend geholpen. Niet in hokjes denken!’

Jan ging na de middelbare school naar de kunstacademie in Kampen, maar pas nadat hij bij het conservatorium had gekeken. ‘Wat ik daar zag stond me totaal niet aan. Ik mistte een bepaalde energie. Toen ben ik naar de kunstacademie gegaan.’ De Hoogevener speelde ondertussen ook in No Name (de band van onder anderen Bertus, Tamara, Esther en Fake ten Caat red.). ‘Mensen kijken soms neer op coverbands, alsof het niet cultureel of kunstzinnige genoeg is. Maar die gasten zijn vaak goed in wat ze doen. Van het spelen in No Name heb ik ontzettend veel geleerd. Toen ik daarvoor werd gevraagd had ik een week de tijd om te oefenen, maar ik had amper covers gespeeld. En dan zit je in een keer op je kamer, The Jackson Five in te studeren. Shit, ik ga me hierin verslikken. Ik had totaal geen ervaring. Ik heb me de pleuris lopen oefenen en strak van de zenuwen heb ik me door het eerste optreden heen geworsteld. In een coverband maakt je echt kilometers en daar heb ik ontzettend veel respect voor. Je kunt er schamper over doen, maar wanneer er een goede band speelt slingert die zoveel energie het publiek in dat het wel een feest wordt. En of dat nou muziek is van Frans Bauer of van AC/DC, dat maakt dan niet uit.’

Na de kunstacademie belandde Jan in Rotterdam. Hij bleef bassen, ook voor velen die auditie moesten doen voor de popacademie. ‘Iemand zei op een gegeven moment tegen me. Joh, waag ook een poging. Samen met Evert Aalten heb ik dat gedaan. Ik wilde mezelf verder ontwikkelen. Ondertussen had ik ontzettend veel opdrachten. Ik zei overal ja tegen en ik raakte uitgeput. Soms kreeg ik angstaanvallen in oefenruimtes tijdens bepaalde projecten. Maar het was ook niet niks allemaal. Ik reisde het land door om te repeteren en had soms wel drie repetities op een dag. Het was te gek.’

Start

Samen met toetsenist Wouter Heeren en gitarist Guido Joseph deed Jan wel vaker projecten en via via hadden ze gehoord dat zanger Joshua Nolet gestopt was bij zijn eerste bandje. ‘Die gast zou goed zijn, vertelden ze me. Dus wij samen met drummer Wouter Prudon, die we Jerry noemen, de repetitieruimte in. En dat voelde zo ontzettend goed! Ik had geen angstaanvallen na een hele lange tijd. Ik vond het eindelijk weer leuk. Het waren gelijkgestemden. Wat zij wilden was ook mijn droom: met een band de wereld over. En niet met sessiemuzikanten, niet met soloartiesten. Nee, een echte band zoals ik dat in mijn puberteit ook al voor me zag. Ik heb alles aan de kant gezet, ben me samen met de jongens volledig gaan richten op de band en we maakten een afspraak: we gaan de wereld overnemen met onze muziek. Dat hield wel in dat we de eerste paar jaar keihard moesten werken om in ons levensonderhoud te voorzien. Ik heb bijvoorbeeld als boodschappenbezorger gewerkt, Joshua bij een buitenschoolse opvang, Jerry maakte films en schilderde huizen en Wouter en Guido gaven veel les. Dat was gewoon keihard werken. De band was voor ons ook al fulltime, dat andere werk dus ook. Maar we moesten wat.’

Ze maakten hun eerste demo in 2008 tijdens hun ‘testtour’ langs de Spaanse en Franse kust, waar ze op surfcampings en in strandtenten speelden. ‘Gewoon om te kijken of de muziek aan zou slaan.’ Samen prutsten ze op de computer de eerste nummers in elkaar. Eenmaal thuis van de avontuurlijke reis, gingen ze samen met Thijs van der Klugt (Sue The Night) en Bart Possemis (voormalig Relax en Baskerville) de studio in. Hun eerste clip werd deels opgenomen in de studio van De Wereld Draait Door.

‘We hebben gewoon uitgelegd waarom we graag opnames wilden maken. We speelden ontzettend veel live en daarmee hebben we denk ik wel een basis gelegd voor het succes. Het duurde lang voordat we een plaat uithadden en we werden amper op de radio gedraaid. Het is ontzettend moeilijk om op de playlist van de radiozenders te komen. Uiteindelijk namen we de eerste plaat op in Tilburg.’ Het ging de ‘Cheffies’, mede dankzij al die optredens, voor de wind en de tweede plaat ontstond deels in Hoogeveen.

‘Ik herinner me de oefenruimtes van Het Podium nog goed en ik wist dat de ene ruimte geschikt was als liveroom en de andere als productieruimte. Ik stelde het de jongens voor en ze vonden het wel oké. We hebben mooie weken gehad hier. We sliepen allemaal bij mijn ouders thuis. En wie weet spelen we hier nog een keer. We hebben het beloofd toen we de oefenruimte gebruikten en eigenlijk moeten we even een datum prikken. Wel leuk; als ze nu in deze regio spelen, genieten ze er ook echt van. Dat zag je aan Retropop vorige maand. De mensen zijn hier zo lekker nuchter.’

Een van de mooiste momenten? ‘Onze eerste keer Lowlands. De tent stond bomvol. Er konden amper nog mensen bij! Toen wist ik echt niet wat me overkwam. Toen besefte ik me dat we echt goed bezig waren. Anders gebeurt zoiets niet.’ Chef’Special verscheen steeds meer op de grote festivals, mede doordat ze doorbraken met In Your Arms, het nummer dat te vinden is op de tweede plaat. ‘Je wordt dan steeds vaker geboekt, je komt op betere spots te staan.’

Ook een hoogtepunt uit de Chef’Special jaren van Jan is het optreden in het openlucht amfitheater van Red Rocks in Colorado. ‘Die plek komt zoveel voorbij op livedvd’s en in videoclips. Ik hoopte vroeger al dat ik daar ooit zou kunnen staan. Het is ongelofelijk om daar dan in een keer op het podium te staan.’ Dat hadden de heren te danken aan de mannen van de Amerikaanse band Twenty One Pilots. ‘Ze hadden onze show gezien op Pinkpop en waren onder de indruk. De zanger, zo heb ik van horen zeggen, wilde ons ontzettend graag als voorprogramma. We zijn drie maanden onderweg geweest en hebben samen met hen ruim vijftig shows gespeeld. Een hele eer en een ervaring, maar heel vermoeiend. Iedereen roept wel dat het mooi is om mee te gaan met zo’n grote tour, maar het is ook zwaar. Zo was mijn vrouw net vanuit Istanbul in Nederland komen wonen. Ik moest weg en toen zat ze daar, in haar eentje in Haarlem. Een echte relatietest. Ik had me voorgenomen dat wanneer ik terug zou zijn, ik haar ten huwelijk zou vragen en dat heb ik gedaan. Je kunt zo’n tour romantiseren, maar ik kan je verzekeren; af en toe voelde ik me best klote!’

Vierde album

Chef’Special is druk bezig met het vierde album, er staat een Duitse tour op de agenda, ze staan twee avonden in de AFAS Live en de heren touren binnenkort weer langs de Spaanse en Franse kust. Niet meer om door te breken, maar puur voor hun plezier. Dat beleven ze natuurlijk altijd tijdens een optreden. ‘We bouwen op en gaan langzaam naar de climax toe. Soms is het net magie, wat je voelt in de zaal. Dat kaatst terug naar het podium. En we geven altijd een boodschap mee. Hoe het publiek er dan staat, handen in de lucht, armen om elkaar heen. Kon iedereen altijd maar die magie meenemen en vriendelijk, lief en aardig tegen elkaar zijn. Dat zeggen we dan ook tegen elkaar. Maar jammer genoeg zakt de euforie snel weer weg. Rijden ze de parkeergarage uit en steken ze alweer middelvingers op en drukken op de claxon. Jammer is dat, maar je moet altijd blijven dromen toch?’

In Your Arms: 

Nicotine: 

De heren kregen ook nog een award voor Nicotine: 

whatsappTip de redactie via WhatsApp! Voeg 'Hoogeveensche Courant' toe als contact in uw telefoon, 06-5751 5176, en stuur ons uw tips, foto’s en video’s.